Kraina ciepła w Krainie lodu

Film Disneya Kraina lodu był ogromnym sukcesem producenta. Skradł serca nie tylko dzieci, ale również ich rodziców. Jest wciągający, a na niezwykłość bohaterów składa się wyjątkowy talent zarówno scenarzystów, jak i autorów animacji.

To samo można przecież powiedzieć o prawie każdym filmie stworzonym przez tę wytwórnię. Jednak pozostałe produkcje nie zdobyły tak wielkiej popularności. Co zatem sprawiło, że Kraina lodu cieszy się tak niezwykłym zainteresowaniem? Co wyróżnia ją spośród pozostałych filmów?

Ważna decyzja Disneya 

Kraina lodu jest pierwszym z filmów animowanych Disneya, w którym pojawia się bohaterka walcząca z samotnością oraz strachem. Mimo iż są to emocje każdemu tak dobrze znane, jeszcze nie mieliśmy okazji zobaczyć, by ktoś zmagał się z trapiącymi nas na co dzień troskami na ekranie. Ta odważna decyzja giganta animacji pozwoliła nie tylko dzieciom, ale również ich rodzicom odnaleźć wreszcie kogoś, kto zmaga się z uczuciami opuszczenia i lęku. Mimo iż doświadczenie to dotyczy w dzisiejszym świecie wielu osób, niestety bardzo niewiele się o nim mówi. Produkcja Disneya zwróciła uwagę ogromnego grona odbiorców na tę trudność, a tym samym zapewniła wszystkim, którzy się z nią zmagają, łatwiejszy dostęp do pomocy oraz zrozumienie.

Bohaterki Krainy lodu – Anna i Elsa – zmagają się ze śmiercią rodziców. Każda z nich w inny sposób próbuje poradzić sobie z tą ogromną tragedią oraz nowymi obowiązkami, którymi zostały obciążone. Choć akcja filmu ma miejsce w magicznej krainie, to emocje doświadczane przez bohaterów są jak najbardziej prawdziwe. Czyni to z dzieła obowiązkową pozycję dla wszystkich dzieci ze względu na niezwykle ważne przesłanie.

Można się sprzeczać, że film to tylko fikcja i ma bardzo niewielki wpływ na rzeczywistość. Kultura popularna odgrywa ważną rolę w otaczającym nas świecie. Większość ludzi podkreśla, jak niezwykle ważne było dla nich odnalezienie bohatera, z którym mogą się identyfikować. Pozwala im to poznać sposoby na radzenie sobie z problemami, a przede wszystkim daje nadzieję i siłę do walki. Wygrana bohatera pomimo licznych przeciwności niejednokrotnie inspiruje do zmagań z własnymi problemami.

Popkultura w służbie mniejszości 

W dzisiejszych produkcjach pojawiają się coraz bardziej zróżnicowani bohaterowie pochodzący z przeróżnych środowisk. Tendencja ta, zapoczątkowana przez Krainę lodu, ma swoją kontynuację w amerykańskim serialu Atypowy, który opowiada historię nastolatka z zaburzeniami ze spektrum autyzmu.

Głównym bohaterem jest młody chłopak o imieniu Sam, który z pomocą rodziny stara się stawić czoła dorastaniu i samodzielności. Jest to uniwersalna historia skupiająca się nie tylko na problemach nietypowego Sama, ale również jego rodziny. Pomimo trudnych do uniknięcia konfliktów bliscy zawsze sobie pomagają i właśnie w tym tkwi ich siła, ponieważ rodzina jest najsilniejsza, gdy działa wspólnie.

Jeszcze do niedawna zaburzenie to było zupełnie nieznane, a osoby w spektrum autyzmu często spotykały się z niezrozumieniem i szykanami. Serial uświadomił nastolatkom w bardzo przystępny sposób, że ich rówieśnicy mogą również borykać się z podobnym problemem. Niektóre osoby bez trudu odnajdują siebie w jednej z postaci. Również dzięki temu serialowi wielu ludzi po raz pierwszy dowiedziało się o istnieniu tego zaburzenia.

Brak dogłębnej znajomości problemu 

Psychologowie alarmują, że tworzenie bohaterów z różnorakimi problemami przez twórców nieposiadających dogłębnej wiedzy na poruszany temat może mieć niekorzystne skutki. Jednym z przykładów przedstawienia problemu w nieprawidłowym świetle jest serial Trzynaście powodów. Opowiada on o depresji wśród nastolatków. Został niejednokrotnie skrytykowany za upiększanie problemów psychicznych oraz zniechęcanie nastolatków do zwracania się o pomoc do specjalistów.
Produkcje filmowe zawsze stanowią pewne odbicie świata, w którym żyjemy. Nawet bohaterowie fantastyczni noszą wiele cech ludzkich, a baśniowe krainy w szczegółach przypominają naszą rzeczywistość. Z tych powodów refleksje wyniesione z oglądania chętnie przenosimy na codzienne życie. Z jednej strony kino czy telewizja mogą więc mieć wielki wkład w niesienie pomocy tym, którzy nie radzą sobie z emocjami i uczuciami. Z drugiej strony jednak mogą być także groźnym narzędziem w rękach osób pozbawionych specjalistycznej wiedzy. Pamiętać należy przede wszystkim o zachowaniu zdrowego rozsądku – film nie jest życiem ani życie filmem!

Kinga Pregiel


Dodaj komentarz